Íssósan

Posted by jonas on July 30th, 2004 filed in
Comment now »

Þegar ég flyt aftur til Íslands ætla ég að verða ríkur af því að flytja inn íssósuna sem fæst hérna á bensínstöðinni í Nærum. NASA Heildsalan mun kenna Íslendingum að meta karamelluíssósu. Þar á eftir mu ég flytja inn arabafjölskyldur til að reka arabasjoppur á hverju götuhorni. Shawrma, Dúrum og fleiri kebabtilbrigðum skolað niður með austur-evrópsku kóki. Getur ekki klikkað.


Hver er ég?

Posted by jonas on July 30th, 2004 filed in
Comment now »

MBF Visual Studio Team


Þessu hef ég beðið eftir

Posted by jonas on July 30th, 2004 filed in ,
Comment now »

IronPython

High performance útfærsla á dýnamísku forritunarmáli fyrir CLR. Takið eftir þessu: “IronPython includes an interactive interpreter and transparent on-the-fly compilation of source files just like standard Python”. Þetta er útfært af sama heilanum og hugsaði upp AspectJ og Jython. Sá var ráðinn snarlega til .NET CLR (Common Language Runtime) deildar Microsoft og hóf störf þar á dögunum.

Ekki slæmt.


Riddari götunnar

Posted by jonas on July 28th, 2004 filed in
Comment now »

Matti er ótrúlega stoltur af pabba sínum riddaranum. “Pabbi minn er Riddari! Forriddari!” segir hann öllum stoltur. “Svona eins og Legó-Riddari” bætir hann við til útskýringar ef hlustandinn hefur ekki náð að skilja þessa flóknu rökfræði.


Tásnyrting

Posted by jonas on July 28th, 2004 filed in
Comment now »

Tásnyrting á hug minn allan eftir að ég komst í andlegt samband við tærnar á mér gegnum jóga og hugleiðslu. Þær hafa fyrirgefið mér trassaskapinn og við erum að líta í kringum okkur eftir huggulegri tásnyrtistofu.


Helgi Bonham

Posted by jonas on July 26th, 2004 filed in ,
Comment now »

”Maður fyrir borð!!”

Þegar það sem þú hefur alltaf hræðst verður raunverulegt fer hjartað á stjá. Við horfum hver á annan, hvað hefur gerst? Hver er farinn út fyrir? Loðnunótin var að fara út. Myrkrið er yfirþyrmandi. Eitthvað hefur farið úrskeiðis.

Skömmu síðar þegar þegar ég kem upp finn ég alla nema Helga Bonham. Við þurfum ekki að segja neitt, Kallinn er að snúa dallinum og Massi hamast við að undirbúa spilið. Kiddi Djöfull er kominn upp með kastarann og lýsir í tómið. Gapandi kalt tómið. Vélin malar í lausagangi samhljóma nöprum vindinum.

”Áttu sígó?”
”Já.”
”Eld?”
”..hérna”

Þögn.

Hafið skilaði Helga Bonham klukkutíma síðar. Kiddi Djöfull hrópaði skyndilega upp yfir sig: ”Þarna er hann” en það var óþarft því við höfðum þegar komið auga á appelsínugula stakkin þar sem hann kom upp úr hafinu. Lífvana umbúðir Helga Bonhams.

Þegar Helgi var komin um borð vissum við ekki alveg hvað við ættum að gera. Það var eins og enginn vildi vanhelga minningu Helga Bónhams með því að rífa í stakkinn. Eins og við þyrðum ekki að vekja hann. Það hafði enginn riðið feitum hesti frá því að vekja Helga Bónham þar sem hann var sá áhafnarmeðlimur sem alltaf hafði verið skrefi á undan okkur hinum. Þegar Helgi var á vaktinni voru menn aldrei ræstir með neinu öðru en kvæsandi Zeppelin öskri í kallkerfið: ”Been a long time since a rock and roll!!!!”. Ef einhver nýr var um borð gerði Helgi sér ávalt ferð niður í káetuna og gaulaði yfir þá Immigrant Song: ”Ahahahaaaaaa!!”. Það var lífsreynsla sem fáir gátu gleymt. Að vakna sjóveikir og máttvana um borð í loðnudalli út á ballarhafi með brjálaðan skeggapa á gamalsaldri syngjandi Zeppelín.

Fáir skildu áhuga Helga á Led Zeppelin. Sagan sagði að Helgi hefði einhverntíma verið á fyllerí í Rotterdam og að hann hafði kennt sjálfum sér ensku samhliða því að braska með smyglvarning á vellinum. Þegar sem ungur maður skildi hann því vel engilsaxsneska söngtexta, nokkuð sem setti hann á stall ofar flestum félögum hans í áhöfninni á Vesturfaranum. Vesturfarinn var nefnilega víðfrægur af eindæmum. Dallur sem flestir kenndur við þrælagaleiður Rómverja til forna sökum einstakra mannkosta og karlmennsku áhafnarmeðlima. Helgi er staddur í þessari búllu í Rotterdam með kvonfang á hvorri hönd og búinn að skvetta í sig ærlegu magni af áfengum veitingum þegar Immigrant song glymur allt í einu í hátalarakerfi staðarins. Þar sem Helgi átti nú oftast fyrsta og síðasta orðið þegar kom að hressilegum samræðum, auk þess að skjóta ávallt vel völdum setningum að þess á milli, hafði hann orð á því hvaða geldingahópur hefði nú verið þarna að verki. Þessi söngur minnti helst á breim högnanna við fjósvegginn að Skuld. Þá kom línan sem negldi Helga Jósepsson og breytti lífi hans varanlega. Helgi Jósepsson, sveitastrákurinn af suðurnesjunum hafði ekki verið mikið fyrir exótíska nýbylgjutónlist til þessa. Það var áður en hann sperrti eyrun í Rotterdam og heyrði svo ekki var um villst að söngvarinn engilsaxsneski mælti á eigin móðurmáli ”…come from the land of the ice and snow, from the midnight sun where the hot spring flow”. Teningunum var kastað. Héðan í frá yrði Helgi aldrei kallaður annað en Helgi Bonham. Héðan í frá yrði ekkert spilað nema Zeppelin jafnt á útstíminu sem innstíminu, hvort sem menn voru upp á dekki eða niður í lest, Helgi Bonham þreyttist aldrei á Zeppelin.

”Did you hear that girls?” Dömurnar hváðu áhugalausar en glampinn í augum Helga Bonham var ósvikinn. ”…came from the land of the ice and snow…. that’s me!”.

“Oh yeah, how about then giving me some me some loving… iceman”. Stúlkan talaði út í loftið. Helgi heyrði ekki spurninguna. Hann var stokkin yfir til félaganna og skildi eftir sig hóp kvenna sem sáu fram á samdrátt á fjárhagsáætlun komandi nætur. Verulegan samdrátt.

“Hvaða hrynfjandi er þetta maður?” Spurði Helgi félagana. ”Þetta er massívur andskoti. …came from the land of the ice and snow maður, er þetta ekki um Ísland?”.

“Vissirðu það ekki manndjöfull, hefurðu aldrei hlustað á Zeppelin” svaraði Mr. Blues. Sigvaldi Blues var nokkuð yngri en Helgi. Hann hafði einu sinni þekkt rótarann hjá ballhljómsveitinni Töfrasnældunni hvar trommarinn hafði lánað John Bonham sjálfum trommusettið sitt þegar þeir höfðu spilað í Laugardalshöllinni sælla minninga. Því vildi nefnilega svo einkennilega til að það var ekki nóg með það að Sigvaldi Blues þekkti til Zeppelin, vissi að Immigrant song væri samið um Ísland heldur þekkti hann nóg til áhafnarinnar á Zeppelín til að vita að einhver um borð hét Bonham, John Bonham. Tenginunum var kastað að nýju. Helgi Jósepsson sem gengið hafði inn á krá í Rotterdam í sakleysi sínu gekk út endurskírður Helgi Bonham. Mr. Bonham kom við í nærliggjandi plötusjoppu á leiðinni út í skip og keypti allar plötur sem loftskipið hafði gefið út 1,2 og 3. Héðan í frá réðu Íslandsvinirnir og munkasöngvararnir skrækrómu lögum og lofum um borð. Það var tómt mál að tala um eitthvað annað.

Það var erfitt að trúa því að hinn sami Helgi Bonham og hafði vakið áhöfnina í morgun með enn einu öskrinu: “Been a long time, been a long, lonely, lonely, lonely time….” Lægi nú fyrri framan okkur hina í appelsínugula stakknum sem enginn þorði að snerta. Erfitt að trúa því að platan hans Helga væri komin á enda. Það yrði ekki oftar hlustað á Zeppelin á Vesturfaranum og ferðast aftur í tímann. Plöturnar voru bornar út af lögreglunni ásamt eigandanum þegar við komum í land.


Marvin Minsky mælti spaklega

Posted by jonas on July 26th, 2004 filed in ,
Comment now »

“Deep Blue might be able to win at chess, but it wouldn't know to come in from the rain.”

Marvin Minsky


Leitin að guði

Posted by jonas on July 7th, 2004 filed in
Comment now »

Botnskálinn á botninum í boði mexis.isLeitin að guði byrjar og endar í Botnskála við Hvalfjörð þar sem neglt hefur verið fyrir rúðurnar og pulsupottarnir marra tómir í takt við ryðgaðar bensíndælurnar. Gömul hvalstöð og olíutankar frá því í stríðinu standa aðgerðarlaus hjá. Mynd.


Chandra Wickramasinghe mælti spaklega

Posted by jonas on July 7th, 2004 filed in , ,
Comment now »

Stjörnufræðingurinn Chandra Wickramasinghe mælti spaklega í New Scientist 21. Janúar 1982 um upphaf lífsins:

“The chances that life just occurred are about as unlikely as a typhoon blowing through a junkyard and constructing a Boeing-747.”


Beam me up Scotty !!!

Posted by jonas on July 7th, 2004 filed in
Comment now »

Bím-búnaður hefur alltaf heillað mig og fyllt mig tilhlökkun eftir framtíð þar sem maður gæti látið bíma sér milli húsa og heimsálfa eftir hentisemi. Nýlega gerði ég þó hrollvekjandi uppgötvun sem slegið hefur nokkuð á tilhlökkunina: Bím-tæki eins og notuð eru í Star Trek hljóta að virka með þeim hætti að lífveran er leyst upp á öðrum endanum og sett aftur saman hinumegin. Þá hlýtur að eiga sér stað ákveðin skönnun þar sem lífveran er skönnuð niður í frumeindir sínar og síðan er nákvæmt afrit sett saman hinumegin eftir greiningunni. Frumeindirnar sjálfar eru s.s. ekki sendar yfir heldur greiningin sem hægt er að nota til að endurframkalla fyrirbærið. Nákvæmlega eins og þegar við downlódum hljóði, mynd eða öðru efni af internetinu.

Þegar Kirk var bímað inn í Enterprise úr faðmi geðveikra geimára ókunna furðuheima var hann í raun drepinn og líkaminn leystur upp nema hvað nákvæmt afrit birtist í Enterprise þannig að engum vannst tími til að sakna hans né syrgja.

Það var sem sagt ekki sami Kirk sem kom út úr bímgræjunni heldur afrit af honum.

Spurningin er því þessi:

Myndi ég vera tilbúinn að láta bíma mér ef ég vissi að ég myndi drepast en það yrði til afrit af mér sem væri þó í raun ekki ég

Er von að maður spyrji…


Fletta í efni
Page 8 of 10« First...678910

n a s a w e b | WP Powered using Earthling by Headsetoptions + MandarinMusing in partnership with Romow and Linkwith.us